انتخاب مواد مناسب برای قطعات مستلزم در نظر گرفتن جامع سه اصل اصلی است: عملکرد، قابلیت ساخت و صرفه جویی. این تضمین میکند که مواد مطابق با الزامات عملکردی هستند، ساخت آن آسان است و{1}}مقرون به صرفه است.
برآورده کردن الزامات عملکرد
این مبنای اولیه برای انتخاب مواد است که عمدتاً از جنبه های زیر ارزیابی می شود:
خواص مکانیکی: موادی را با استحکام، سختی، چقرمگی یا سختی مناسب بر اساس نوع باری که قطعه متحمل می شود (بار استاتیک، ضربه، خستگی و غیره) انتخاب کنید. به عنوان مثال، قطعات شفت با تنش بالا می توانند از فولاد آلیاژی 40Cr یا 42CrMo استفاده کنند، در حالی که قطعات ساختاری سبک وزن می توانند از آلیاژ آلومینیوم 6061 استفاده کنند.
سازگاری با محیط: در محیط های خورنده، فولاد ضد زنگ یا آلیاژهای مقاوم در برابر خوردگی{0}} ترجیح داده می شوند. در شرایط دمای بالا، فولاد مقاوم در برابر حرارت-یا آلیاژهای با درجه حرارت بالا در نظر گرفته میشوند. برای کاربردهایی که نیاز به عایق دارند، باکلیت یا پلاستیک مهندسی را می توان انتخاب کرد.
الزامات عملکردی ویژه: مانند هدایت الکتریکی، نفوذپذیری مغناطیسی، کاهش اصطکاک و مقاومت در برابر سایش. به عنوان مثال، چرخ دندهها و یاتاقانها معمولاً از نایلون PA66 یا POM (آلیاژ استال) استفاده میکنند، زیرا دارای ویژگیهای خود-روغنکاری و سایش هستند.
پردازش پذیری خوب
مواد باید برای روش های پردازش مورد نظر مناسب باشند تا از راندمان و کیفیت ساخت اطمینان حاصل شود:
ریخته گری: چدن خاکستری HT250/HT300 به دلیل سیالیت خوب، انقباض کم و جذب ضربه قوی ترجیح داده می شود.
سازه های جوش داده شده: فولاد Q235 کم کربن-به دلیل جوش پذیری عالی و مقاومت در برابر ترک توصیه می شود.
ماشینکاری: فولاد به طور گسترده استفاده می شود، برش آسان و کم هزینه است. برای قطعات دقیق پیچیده، آلیاژ آلومینیوم یا POM را می توان برای دقت بالای ماشینکاری انتخاب کرد.
قالب گیری تزریقی: مناسب برای ترموپلاستیک ها مانند ABS، PVC و نایلون، ایده آل برای تولید انبوه محفظه ها و اتصالات.
